2. inanclı insanlara paxıllıq etdirən bir hissdir.
Əvvəllər inanclıydım, darıxanda təsəllim olurdu ki, mən danışanda eşidir məni, mən dua edəndə ona çatır səsim, nəhayətində isə mən də öləndə görüşə biləcəyik.
indi isə bilirəm ki, torpaq olub, elementlərə çevrilib bədəni, ruh deyilən şey də var, ya yox bilmirik.
Darıxırıq, amma o hiss etmir, danışırıq onunla amma o eşitmir.
Yuxuda bəzən adam qışqırmaq istəyir amma səsi çıxmır, qaçmaq istəyir amma ayaqları tərpənmir, bax onlara bənzədirəm bu hissi..
Hər kəs bir gün yaşayacaq, amma heç kəsə bunu vaxtsız köçən biri üçün yaşamağı arzu etmirəm.. qalanı isə səbr, səbr, səbr..